-
Overnachten in de oude gevangenis in Alkmaar
Normaal gesproken wil je zo snel mogelijk een gevangenis verlaten. Wij checkten er juist vrijwillig in voor een weekend weg. Vandaag vertel ik je alles over hotel De oude gevangenis in Alkmaar.
Lees verder: Overnachten in de oude gevangenis in AlkmaarEerste indruk
Na een flinke reis met het OV kwamen we aan op station Alkmaar. Vanaf daar was het nog een klein stukje met de bus in de richting van het hotel. Vanaf de halte was het even zoeken hoe we precies moesten lopen. Met hoge nood was dat nét iets minder ontspannen dan gehoopt. Terwijl we langs een kinderboerderij met lama’s liepen, doemde uiteindelijk het gebouw van hotel De Oude Gevangenis voor ons op.
De oude gevangenis De geschiedenis
Voor ik ga vertellen hoe het ons beviel, eerst even een stukje over de geschiedenis van het hotel. Het is vreemd om te bedenken wie hier vroeger allemaal hebben vastgezeten. Hier hebben namelijk aardig wat ‘bekende gevangenen’ vastgezeten. Zo hebben onder andere Klaas Bruinsma en Heineken ontvoerders Willem Holleeder en Cor van Hout hier gezeten. Ook de daders van de treinkaping in De Punt en de gijzeling van een basisschool in Bovensmilde zaten hier vast.
Nadat de gevangenis haar functie verloor, heeft de locatie dienst gedaan als de gevangenis waar de televisieserie Celblok H werd opgenomen. Ook is de gevangenis decor geweest van het programma het Jachtseizoen. Bij de verbouwing naar het huidige hotel zijn onder andere de originele celdeuren, waterfonteintjes, maar ook de hoofdschakelaars van iedere cel bewaard gebleven. Ook de centrale hal en het originele trappenhuis zijn intact gebleven, wat het hotel een bijzondere uitstraling geeft.
De kamer
Wij sliepen in, wat men noemt, het cellenblok. Dat betekende dat wij beschikten over een ruimte zo groot als vroeger twee cellen. En dus hadden we eigenlijk ook twee deuren. De ene was echter niet in gebruik, die zat aan de achterkant van de badkamer. De andere deur gebruikten we daadwerkelijk als ingang van onze kamer. Achter die deur bevonden zich de bedden van onze kamer. De andere helft van de kamer had behalve de badkamer nog een zitje en een kledingkast. Doordat de kamer uit twee cellen bestond was hij nog best ruim. Maar wanneer je je bedenkt dat, in de tijd dat de gevangenis nog als zodanig dienst deed, twee gevangenen een cel deelden… Dat was dan wel erg krap.
Een belevenis op zich
Ondanks de moderne inrichting bleef je voortdurend voelen dat dit ooit een gevangenis was. Als we naar onze hotelkamer liepen moesten we namelijk altijd door de hal met haar stalen trappen en railing.
Ook op de voormalige luchtplaats, nu ingericht als gezellig terras kon je nog steeds de sporen van de gevangenis zien. Nu is het terras open en kan je vanaf daar de parkeerplaats bereiken, maar de plaats waar de laatste muur gezeten heeft, om de luchtplaats af te sluiten, is nog steeds te zien.
Rondleiding
Tijdens ons verblijf zijn we ook meegeweest met een rondleiding. Die werd gegeven door een voormalige cipier van de gevangenis. Hij woont nog steeds, zoals vroeger gebruikelijk, naast de gevangenis. In geuren en kleuren vertelde hij over het proces waar gevangenen vroeger doorheen gingen wanneer ze in de gevangenis terecht kwamen. Hij vertelde ook dat hij het eigenlijk altijd nog raar vindt dat hotelgasten tegenwoordig door de hoofdingang naar binnen en buiten kunnen en niet via de sluis waar we tijdens de rondleiding ook doorheen kwamen.
Alkmaar
Natuurlijk zijn we ook nog even Alkmaar ingeweest, onder andere voor de kaasmarkt. Maar de weergoden waren ons niet heel erg gezind, dus erg lang zijn we daar niet geweest. Wel hebben we nog een ander uitje gedaan, maar daarover in een volgend artikel meer.
Aanrader?
Als je ervan houdt om op een unieke locatie te overnachten, dan is dit hotel zeker een aanrader! Voor ons was het in elk geval een hele belevenis. Wist je trouwens dat Fletcher nog veel meer interessante hotels heeft?
-
Twee jaar later: waarom ik nu begin met mijn Stolpersteine-project
Twee jaar geleden begon dit idee. Nu ga ik echt starten. In juli 2024 schreef ik op mijn website voor het eerst over het idee voor een Stolpersteine-project. Een vrij algemeen artikel waarin ik eigenlijk enkel aankondigde dat ik iets met Stolpersteine wil doen. En daarna bleef het stil hierover. Tot nu. Ik neem je mee in mijn eigen Stolpersteine-project.
Lees verder: Twee jaar later: waarom ik nu begin met mijn Stolpersteine-projectTerugkerend iets
Ja, het klopt. Op mijn website bleef het stil rondom de Stolpersteine. En ik kan het me heel goed voorstellen dat jij als lezer allang vergeten bent dat ik het eerder genoemde artikel gepubliceerd heb. Maar bij mij bleef het Stolpersteine-project terugkomen. Waarom? Sowieso denk ik omdat ik regelmatig langs een paar Stolpersteine loop. En keer op keer betrap ik mezelf op dezelfde vraag:
“Wie was de persoon achter die steen?”Informatie verzamelen
En dus begon ik met het maken van foto’s. Foto’s van de stenen. Bij elkaar liggend, maar ook iedere steen apart. Zodat ik echt aandacht kan geven aan één persoon. Ik begon met het verzamelen van informatie. En vooral dat is een hele klus. Want de informatie ligt natuurlijk niet zomaar voor het oprapen. Van veel slachtoffers zijn geen familieleden meer in leven. Dus moet ik het voor mijn eigen Stolpersteine-project met name hebben van archieven. En die zijn gelukkig heel veel online te vinden, maar ook daarbij is het af en toe gissen naar wat ik vind. En aan elkaar knopen van informatie in mijn eigen notities. En toch, als ik maar genoeg blijf zoeken, vind ik wat en kan ik langzaam verhalen maken bij de namen.
Wat hoop ik te vinden?
Wat ik vooral hoop is dat ik de personen waarvan ik de Stolpersteine vind iets meer een soort van gezicht kan geven. Ik zal in elk artikel, waar mogelijk, dan ook doorlinken naar een website waar een foto van de persoon te vinden is. Zo krijgt een steen echt een gezicht. Dit doorlinken doe ik vooral omdat veel foto’s natuurlijk toch beschermd zijn en ik niet voor verrassingen en onverwachte rekeningen wil komen te staan.
Informatie
Extra hulp is natuurlijk altijd fijn. Dus, heb jij informatie liggen over Stolpersteine bij jou in de buurt? Bijvoorbeeld van de plaatselijke geschiedenis vereniging. Neem dan contact met mij op via het onderstaande formulier. Samen kunnen we dan kijken hoe de informatie het beste naar mij toe kan komen.
Frequentie
Ik weet natuurlijk niet hoe frequent ik een verhaal kan publiceren, dat is mede afhankelijk van hoe snel ik een verhaal klaar heb. Achter de schermen ben ik in elk geval druk bezig met mijn Stolpersteine-project. Een ding is wel zeker; binnenkort verschijnt het eerste verhaal. Want achter iedere steen schuilt een leven dat niet vergeten mag worden.
-
Herdenken. Is het nog wel nodig?
Begin deze maand was het weer 4 mei. De dag van de Nationale dodenherdenking. Op de Dam, de Waalsdorpervlakte, voormalig kamp Westerbork. En op al die lokale plaatsen waar mensen samen kwamen. Tegelijkertijd hoor je ieder jaar weer op het nieuws dezelfde vraag. “Is herdenken nog wel nodig?” Ik kijk vandaag naar deze vraag en probeer hier voor mezelf een antwoord op te vinden.
Lees verder: Herdenken. Is het nog wel nodig?Mijn eerste ingeving is
JA! Herdenken is nog steeds belangrijk. Stilstaan bij wat er in het verleden is gebeurt en gedaan zodat wij in vrijheid kunnen leven. Aan de andere kant denk ik dan ook. Leven wij wel echt in vrijheid? Ja, we leven in een land dat niet bezet wordt door wie dan ook. Maar je hoeft de nieuwsapps maar te openen en je leest niets anders dan moord en doodslag. Nou ja, dat is misschien wel heel zwart-wit. Feit is wel dat je niet heel veel goeds meer leest tegenwoordig. Helpt herdenken daar dan bij? Misschien niet heel specifiek, maar het kan je aan het denken zetten doordat je even letterlijk stilstaat.
Herdenken is meer dan terugkijken
Herdenken is voor mij meer dan terugkijken naar het verleden alleen. Natuurlijk, het verleden is een belangrijk onderdeel van herdenken. Immers, als er niets gebeurd is, waarom moet je dan terugdenken aan het verleden? Maar aan de andere kant, dat terugdenken kan ook het besef aanwakkeren van wat we nu hebben. Of het besef aanwakkeren van hoe anders de wereld er uit had kunnen zien. Stel dat de plannen van die ene Duitse man en zijn volgers destijds wel gelukt waren. Zou jij er dan mogen zijn? Zou ik er dan mogen zijn? Zouden jij en ik er sowieso wel zijn? Ik weet het niet.
Niet vanzelfsprekend
Dat wij in een land leven dat op dit moment feitelijk vrij is van oorlog, is niet vanzelfsprekend. Daar is veel voor gebeurd om hiervoor te zorgen. En er moet veel blijven gebeuren om te blijven zorgen dat wij vrij blijven van oorlogen. Ons land neemt deel aan vredesmissies om, op andere plaatsen op deze wereld, te proberen dat mensen ook daar vrij kunnen leven. Een leven in vrijheid betekent blijven werken aan een goed klimaat. Antisemitisme en polarisatie zullen daar niet veel aan bijdragen. Sterker nog, die kunnen een vrije wereld juist meer in gevaar brengen. Een klein vonkje kan een groot vuur beginnen. Zo ook met antisemitisme en polarisatie. Een opmerking kan een domino-effect tot gevolg hebben. Voor mij is het daarom ook belangrijk om alert te zijn op wat er om me heen gebeurt. En hoe verhoud ik mij daartoe? Ik zoek het niet actief op, maar als het er is… draai ik dan mijn rug toe zodat ik het niet zie?
Lang geleden
Een argument om niet meer te herdenken is wel eens “maar het is al zolang geleden”. En dat klopt natuurlijk. De Tweede Wereldoorlog is heel lang geleden. En ik denk dat iedereen dat ook graag zo zou willen houden. Alleen verschillen de meningen van mensen over de manier waarop. Maar je hoeft niet persé dat te herdenken wat lang geleden is. Je kunt er ook voor kiezen om hen te gedenken die jij zelf moet missen. En er aan te denken wat zij voor jouw betekent hebben. Immers, zolang een naam nog wordt uitgesproken, is iemand niet helemaal verdwenen. En dat uitspreken hoeft niet hardop, het mag ook in stilte, in je hoofd.
Ik denk dan ook dat herdenken het verleden niet levend houdt om in het verleden te blijven hangen, maar om waakzaam te blijven in het heden.
Wat vind jij van herdenken?
-
Westerborkpad etappe 1: Hollandsche schouwburg – Diemen
Sommige wandelingen maak je met je benen. Andere wandelingen loop je ook met je hart. De eerste etappe van het Westerborkpad hoort zonder twijfel bij die laatste categorie. Het is geen route waarbij je alleen kijkt naar mooie straatjes, parken of vergezichten. Dit pad dwingt je om stil te staan. Letterlijk en figuurlijk. Eerder liep ik al de proloog van dit pad, nu neem ik je mee in de eerste echte etappe.
…Westerborkpad etappe 1: Hollandsche schouwburg – DiemenLees meer »
-
Nationale krokettendag: ode aan een krokant hapje
Er is een dag waarop calorieën niet tellen, broodjes kroket een volwaardige maaltijd zijn en zelfs de meest fanatieke salade-eter even zwicht. Jawel, nationale krokettendag. Elk jaar op 9 oktober vieren we de snack die Nederland al decennia lang in z’n greep houdt: de kroket. Of je hem nu uit de muur trekt, zelf bakt of in een luxe broodje bij de lunch serveert, vandaag mag het. Sterker nog, het hóórt.
…Nationale krokettendag: ode aan een krokant hapjeLees meer »
-
Droomdekentjes: een bijzondere deken met een verhaal
Stel je voor: je ligt in een ziekenhuisbed, een beetje verloren tussen alle piepende apparaten, met artsen die komen en gaan. Je voelt je klein, bang en machteloos. En dan komt iemand binnen met een kleurrijk pakketje. Je maakt het open en daar ligt het: een zacht, handgemaakt dekentje dat speciaal voor jou is gemaakt. Dat is precies wat de droomdekentjes van Stichting de Regenboogboom doen.
…Droomdekentjes: een bijzondere deken met een verhaalLees meer »
-
Geworteld zijn: waarom het zoveel meer betekent dan stilzitten
Heb jij ook weleens het gevoel dat je leven vooral draait om rennen, vliegen en alles tegelijk doen? De agenda vol, het hoofd nog voller, en voor je het weet zit je alweer in de volgende week. Juist in zo’n tijd helpt het om te ontdekken wat geworteld zijn voor jou betekent. Niet alleen als iets zweverigs (ha, ironisch genoeg), maar als iets dat juist stevig met beide benen op de grond staat.
…Geworteld zijn: waarom het zoveel meer betekent dan stilzittenLees meer »
-
Brunssummerheide wandeling vol beleving en verhalen
Een Brunssummerheide wandeling is nooit zomaar een blokje om. Elke keer dat ik er loop, brengt de heide me iets nieuws: een ander uitzicht, een onverwachte ontmoeting, of gewoon een moment van stilte. Deze keer liep ik een route die me niet alleen langs de mooiste glooiende velden bracht, maar ook twee keer langs het monument voor Nicky Verstappen. Een plek die je stil maakt, ongeacht hoe vaak je er komt.
…Brunssummerheide wandeling vol beleving en verhalenLees meer »
-
Kinderboekenweek 2025: vol avontuur
Het is weer zover: de kinderboekenweek 2025 staat voor de deur, en dit jaar draait alles om avontuur. Dat klinkt natuurlijk spannend, maar wat betekent het nu echt? Avontuur kan groot zijn, zoals een wereldreis of een mysterieuze speurtocht, maar ook klein zoals de eerste keer zelf naar de bakker lopen of het ontdekken van een geheimzinnig hoekje in je tuin. Boeken zijn dé perfecte manier om kinderen dat avontuurlijke gevoel te laten beleven, zonder dat ze hun kamer hoeven te verlaten.
… -
Burendag vieren: meer dan koffie en koekjes
Afgelopen weekend was het weer zover: Burendag. Misschien zag je al posters in de supermarkt hangen of een flyer op je deurmat. Elk jaar, op de vierde zaterdag in september, is het dé dag waarop buren samenkomen om elkaar wat beter te leren kennen. En eerlijk is eerlijk: de eerste keer dat ik me liet verleiden tot een Burendag dacht ik vooral maar ik ken toch bijna niemand? Dan zit ik vast alleen. Maar het liep allemaal anders.
…
