Rollercoaster en onzekerheid

Rollercoaster en onzekerheid

Een rollercoaster en een boel onzekerheid, dat is wat mijn leven op dit moment is. En ja, ik probeer erop te vertrouwen dat alles goed gaat komen. Ik word begeleid door artsen die verstand hebben van wat ze doen, dus ik geef me daaraan over. En ik luister naar wat zij zeggen. En toch… Het zal vast niet heel raar zijn dat ik het allemaal maar wat spannend vind allemaal.

Dank je wel!

Allereerst voor ik verder ga met schrijven een heel groot dank je wel. Dank je wel aan alle lezers van mijn blog voor alle lieve reacties op mijn laatste artikel. Voor mij was het schrijven van dat artikel lastig, ik deed er ruim een week over voor hij af was. Maar het was ook een soort bevrijding. Ik kon in één keer met heel veel mensen in mijn omgeving delen wat er aan de hand was. Zonder dat ik het steeds opnieuw zou moeten vertellen. En natuurlijk zijn er nog steeds momenten waarop ik het mensen moet vertellen. Maar het is ook fijn om te merken dat wanneer ik iets toe wil lichten er gezegd wordt “Ja, ik weet het, ik heb het gelezen.” Dat spaart dan bij mij toch weer een hoop energie en over het algemeen ook wel wat tranen.

Rollercoaster

Mijn leven op dit moment is best wel een achtbaan. Waar ik heel blij ben met mijn nieuwe woning en ik daar echt op mijn plekje zit, is er natuurlijk mijn ziekte die zorgt voor de nodige onrust en angst. Daarnaast moet ik nog even weer een nieuwe balans vinden voor mezelf met oog op het schrijven, want dat heeft een tijdje op een heel laag pitje gestaan. Terwijl ik daar juist wel weer energie uit haal en ik dat dus wil blijven doen. En ik heb er ook wel vertrouwen in dat dat weer komt. Laat dit artikel maar al een begin zijn. Ik heb nog wel wat inspiratie voor nieuwe artikelen, dus dat moet bijna wel goedkomen lijkt me zo.

rollercoaster
Afbeelding van Sabine Kroschel via Pixabay

Emoties

En natuurlijk komen er op het moment ook veel emoties vrij. Angst, verdriet, onmacht, onzekerheid. Maar toch ook dankbaarheid en opluchting. Dankbaarheid dat er een team aan hulpverleners is die me begeleiden tijdens mijn ziekteproces. Die er alles aan willen gaan doen om te zorgen dat ik ga genezen. Dankbaarheid dat er lieve familie, vrienden en collega’s om mij heen zijn die laten weten dat ze er voor me zijn wanneer ik ze nodig heb. Die me zo nu en dan vragen hoe het gaat en waar ik met een lach, maar zeker ook met een traan terecht kan.

Opluchting zit er natuurlijk voornamelijk in dat men geen uitzaaiingen gevonden heeft in mijn bloed. En dat er inmiddels een datum bekend is voor mijn operatie. Ook al had ik die operatie veel liever gisteren dan vandaag, morgen of op de datum waarop die gepland staat, er is een stip aan de horizon waarop ik geholpen ga worden en dat is heel erg fijn.

rollercoaser

Angst en verdriet is er vooral omdat ik nu zelf kanker heb. Ook al heb ik altijd wel het idee gehad dat ik ooit kanker zou krijgen, de boodschap dat ik het daadwerkelijk heb kwam alsnog hard binnen. En dat is ook niet heel vreemd denk ik. Want ook al zijn vele vormen van kanker tegenwoordig goed te behandelen, je gaat zelf toch gelijk van het ergste uit. Misschien ook wel onder het mom van ‘dan kan het alleen maar meevallen’ maar toch.

Luisteren en hulp vragen

Nu komt er een periode voor mij van luisteren naar mijn lichaam. Wat heeft het nodig, wanneer trapt het op de rem en dat soort dingen. Maar ook een periode van hulp vragen wanneer het even niet lukt. En dat… vind ik heel lastig. Ik heb mezelf altijd een beetje aangeleerd dat ik alles wel alleen kan doen. Alleen straks na de operatie mag ik de eerste tijd vrijwel niets, dus dan moet ik wel hulp vragen. En ik weet dat ik die hulp ook wel ga krijgen wanneer ik mensen vraag. Misschien niet meteen, want mensen in mijn omgeving werken natuurlijk ook, maar ik vertrouw erop dat als ik om hulp vraag deze ook gaat komen.

Een rollercoaster dus op het moment, mijn leven. En dat terwijl ik doodsbang ben om in achtbanen te stappen. Maar ja, de rollercoaster van het leven neemt je mee op het moment dat het vindt dat er voor jou een stoeltje vrij is. En dan heb je daar mee te dealen.

Vind jij het moeilijk om hulp te vragen?

2 thoughts on “Rollercoaster en onzekerheid

  1. Hulp vragen of ik dat moeilijk vind. …ik probeer het meestal wel eerst zelf maar als het echt niet gaat ? Ja dan vraag ik wel. Ik hoop ook altijd dat mensen als het nodig is mij vragen om Hulp. Ik probeer ook zelf te reageren als mensen Hulp nodig hebben. Maar ik zie het niet altijd. Ik wil echt wel helpen maar soms gaat het langs je heen. Daarom Hulp vragen is heel goed. Lieve komt goed en na de operatie mag je echt nog wel wat hoor het wordt geen tijd van alleen maar op de bank zitten. Het is een tijd van herstellen rustig aan doen het komt goed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Back To Top